zaterdag 30 november 2013

Ode aan het dagboek

Vandaag werd ik verrast door mijn knuffels, Miss Kwienie en Olivier. Waarom? Dat kun je in dit verhaal lezen:

Miss Kwienie en Olivier verveelden zich. Ze wilden op ontdekkingstocht, Ellie en Reepicheep bleven liever gewoon zitten op de kast. 
Olivier stond gezellig met Joris te praten toen Miss Kwienie riep: "Olivier, moet je hier eens komen kijken!"Ze had een la onder het bed geopend en had daar iets bijzonders ontdekt...
 Olivier kwam zo snel mogelijk naar Miss Kwienie toe en klom, met behulp van het nachtkastje en Miss Kwienie omhoog. 
"Wat zijn dat voor boeken?" vroeg Olivier verbaasd.
"Ik weet het niet, zullen we ze lezen?"
"M-mag dat wel?" van de spanning begon Olivier te stotteren.
"Vast wel," dacht Miss Kwienie.
 "Wat staat er?" vroeg Olivier, hij kon nog niet zo goed lezen.
"Zal ik het voorlezen?" vroeg Miss Kwienie.
"Graag," was Oliviers antwoord.
"Barneveld  zondag 30 november 2008," begon Miss Kwienie. "Laatste poging, denk ik. Ik ga proberen elke dag in m'n 'dagboek' te schrijven en dat minstens 1 jaar vol te houden. Gewoon voor later..."
 Miss Kwienie las uren achter elkaar, allerlei avonturen, verliefdheden, blijde dingen en verdrietige dingen, het kwam allemaal aan bod. Ze vonden het geweldig om te doen. 
Sjonge, nu het laatste boek uit was zaten ze wel erg hoog op de stapel.
"Maar dat laatste ging over donderdag, zou ze gisteren niets geschreven hebben?" vroeg Olivier zich af.
"Jawel, ik denk dat ze nu een nieuw boek heeft. Want dat andere was vol."
Ze keken rond of ze het nieuwe schriftje konden vinden. En ja hoor, Olivier zag het al snel op het nachtkastje 
 Miss Kwienie las weer verder: "Barneveld vrijdag 29 november 2013. Deel 22 van de Kronieken van Mirjam Schippers. 4 jaar en 364 dagen geleden kon ik hier alleen maar van dromen. En dit schriftje, tja, wat zal ik ervan zeggen. Hij is leuk, maar het schrijft lastig, terwijl ik in bed lig. Dit is nou niet echt het jaargetijde om aan m'n bureau te gaan zitten (hoewel ik dat 4 jaar en 364 dagen geleden wel deed), dus zit ik met 'De geschiedenis van de luchtvaart: gevechtsvliegtuigen met wereldfaam' als onderlegger op bed..."
"Dus morgen schrijft ze al vijf jaar in haar dagboek?" merkte Olivier vol bewondering.
Miss Kwienie knikte. 
"Ik denk dat ze wel een cadeautje verdiend, vind jij ook niet?" zei Olivier. 
"Dat is een leuk idee," zei Miss Kwienie. Ze overlegden met Ellie, Reepicheep en ook met Slimpie en kwamen al snel tot een idee.

Ik wilde boven mijn laptop pakken, maar ik zag opeens Miss Kwienie en Olivier midden in de hobbykamer zitten. Op een schoenendoos, ze hadden een deksel erop gezet van een laatje.
"We hebben een verrassing voor je vandaag!" riep Olivier blij.
"Ja? Waarom dan?" wilde ik weten.
"Omdat je vijf jaar in je dagboek schrijft!" zei Miss Kwienie.
Ik wist gewoon niet meer wat ik zeggen moest.
"Kom Olivier, dan halen we het deksel eraf!" zei Miss Kwienie. Met z'n tweetjes sjorden ze en trokken en uiteindelijk kregen ze het voor elkaar. Ik zag de verrassing.
 "Kijk, allemaal bolletjes katoen, om mee te haken!" zei Olivier trots.
Ik glimlachte. "Dankjulliewel, wat lief. Maar ik denk dat ik dit niet alleen maar krijg omdat ik vijf jaar in mijn dagboek schrijf, is het wel?" Toen keken Miss Kwienie en Olivier even beschaamd weg.
 "Nou,.." begon Olivier.
"...we willen eigenlijk..." ging Miss Kwienie verder.
"...nog meer vriendjes en vriendinnetjes!" besloot Olivier.
"En dat je er nog meer maakt en dat je af en toe ook wat knuffels weg kan geven," zei Miss Kwienie.
"Nou, dat wil ik wel voor jullie doen hoor. Dankjulliewel!" Zei ik en ik gaf ze allebei een knuffel. Glimlachend denk ik aan de verrassing voor Miss Kwienie die bijna af is...
Zo, dat was nog eens leuk. Wel een beetje jammer dat die knuffels mijn pinpas hebben gebruikt, maar ja, het gaat om het idee hè ;-)

Ik wens jullie allemaal een hele fijne dag, een heel goed weekend! Heel veel liefs,

Mirjam

vrijdag 29 november 2013

Een tipje van de sluier...

Sjonge, ik weet dat er veel vreselijke dingen gebeuren in de wereld en dat iedereen problemen heeft. Ieder huis heeft z'n kruis en ieder hart heeft z'n smart, dat is een veelgehoord gezegde. Maar sjonge, het lijkt vaak of de ene narigheid nog niet voorbij is of de volgende dient zich alweer aan. Laten wij niet teveel naar deze dingen kijken, noch erover spreken ;-). Want het brengt je niet verder. We gaan kijken naar al het moois om ons heen!

Zo keek ik vandaag naar een zwart boek wat op mijn bureautje ligt. Erin staan een aantal aantekeningen/samenvattingen van preken die ik 's zondags hoor. Zo kan ik me beter concentreren en het beter onthouden. Maar zwart is ook maar zo zwart en een beetje saai. Daar moet verandering in komen, dacht ik. Dus pakte ik tape en een mooie boekenlegger en nu is het boek zo geworden:
De tekst op het plaatje is ook opbeurend als er allemaal narigheid in je leven is.

Het grote project waar ik al een tijdje over spreek is nog niet af. Of nou ja. Dat project is wel af, maar ik ben meteen met een nieuw project begonnen. Dat project lukt een stuk beter. Dus ga ik, als semi-perfectionist, dat project laten zien. Een tipje van de sluier:
Sommigen zullen misschien al wel kunnen raden wat dit is. Nog eventjes geduld, ik moet nog iets verder haken ;-).

Een fijne dag en avond nog!

Veel liefs,

Mirjam

dinsdag 26 november 2013

Slimpie Slak

Nou ja, slak... Het lijkt er een klein beetje op.
Ik ben sinds een paar dagen weer volop aan het haken en ik bedacht zelf een soort 'patroontje'. Viel toch wel even tegen. Daaruit is dit slakje ontstaan:
Ik wist niet goed hoe ik zijn voelsprietjes/oogjes moest doen, hij is nogal klein... Dus pakte ik maar ijzerdraad erbij en heb ik het zo gemaakt.

Nog even geduld, dan komt er een wat groter projectje online... ;-)

Liefs Mirjam

zaterdag 23 november 2013

Winkelaward

Vandaag reik ik twee awards uit. De award voor de gevaarlijkste winkel en de award voor de leukste winkel. En ze gaan allebei naar... HEMA. 
Natuurlijk ben ik helemaal niet in staat om awards uit te reiken, want wie ben ik nou? Maar goed, het geeft wel weer wat HEMA met mij (en vooral met mijn portemonnee) gedaan heeft. Gisteren ging ik vol goede moed daarheen. Eigenlijk hoefde ik alleen maar zwarte inktvullingen te kopen. Maar heel bewust liep ik toch nog langs alle leuke knutselspulletjes. En tja... toen kon ik dit allemaal écht niet laten staan:
Een lettertang:
(Ik kocht ook nog tape om bij te vullen)
Daar moest natuurlijk meteen mee geoefend worden:
Mooie stempels:

Een boek dat dienst gaat doen als dagboek (Als de 100 voorgangers vol zijn):
En mooi gekleurd, glimmend karton:
Daar heb ik meteen een paar envelopjes van gemaakt:
En nu begint het weer te kriebelen om te gaan knutselen, want dat gevoel was ik een beetje kwijt. Af en toe plak ik kaartjes van evenementen waar ik heen geweest ben of mooie papiertjes in mijn dagboek met een leuk tapeje erbij en soms maak ik daar hele kunstwerken in. Maar mijn dagboek is écht privé en het is fijn om ook zoiets voor jezelf te houden. 

En de zin om te gaan haken begint ook wakker te worden, dus binnenkort ga ik eindelijk een projectje afmaken wat er al heel lang bijna afgemaakt bij ligt. U gaat het zien.

Veel liefs, 

Mirjam
PS: voor wie zich zorgen maakt: ik heb ook zwarte inktvullingen gekocht ;-)



dinsdag 12 november 2013

Tuniek is af :-)

Hi,

Ik weet het, het is weer eventjes geleden. Er zijn nogal wat dingetjes gaande in mijn leven waar ik aandacht aan moet besteden. En ik heb een nieuwe laptop en daar staan twee hele leuke spelletjes op, dus dat zorgt er ook voor dat ik hier regelmatig afwezig ben...

Maar gisteren op naailes heb ik mijn tuniek afgemaakt. Of nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik mocht aan de slag met de lockmachine en heb de onderrand afgelockt (hmm, dat hoor je vast anders te schrijven, maar dat mag de pret niet drukken). Toen moest het halsje nog gedaan worden. De naailesjuf gaf instructies en toen heb ik uiteindelijk thuis de tuniek afgemaakt. En zo is-tie geworden:


Ik ben er heel erg blij mee en zit nu met de tuniek aan dit berichtje te typen!
Allemaal nog een hele fijne dag en heel erg sorry als ik niet reageer op jullie blogjes, ik probeer alles wel te lezen, maar kan niet beloven dat ik altijd reageer!

Xx Mirjam